W solidarności ze Strefa Gazy.

Tragedia w Gazie, w Syrii czy innych miejscach na świecie to tragedia ludzkości, a nie konkretnego narodu czy ich wyznania.

To jednostki na świecie dały sobie boży przywilej decydowania o życiu i śmierci człowieka.

To upadek moralności człowieka, nas samych, przyzwalających na okrucieństwo i przyglądających się z dala licząc na samorozwiązanie problemu. Dlatego ginie tylu niewinnych ludzi… gdyż czekają aż my podniesiemy nasz głos i wyrazimy swój sprzeciw.

Bóg w swoim przesłaniu jest przeciwny zabijaniu człowieka, a Ci którzy czynią wbrew woli Boga nie są Żydami, Muzułmanami czy Chrześcijanami, a wyznawcami własnych Ziemskich wartości dla których wyzbyli się Boga i wiary w Dzień Sądu.



Okażmy swoją solidarność i głos sprzeciwu przelewaniu krwi niewinnych ludzi, którym zabrano ziemię, dom, członków rodziny, pozbawiono godności, a których się bombarduje i wmawia całemu światu że to oni są agresorem.

Obyśmy nigdy nie stracili tego poczucia jedności z tymi którzy żyją w cierpieniu niezależnie od ich religii, a nasze serca nie stały się obojętne temu złu które się dzieje na świecie.

Bardzo mocne słowa wypowiedziane przez dziecko w Strefie Gazy: "Rakiety mogą być nad nami, ale oni zapomnieli że Allah jest nad nimi."

Poligamia

Assalam Alaykum! Dzisiejszy post dotyczyć będzie wielożeństwa, które często bywa niezrozumiane przez nas, Europejczyków. Przyznaję się, że sama nie pojmuję poligamii, ale swoją opinią podzielę się z Wami na końcu posta. Na początku Fatwy.

Wielożeństwo i sprawiedliwość względem żon:

PYTANIE: Pewien mężczyzna (muzułmanin oczywiście), znacznie ode mnie starszy (20 lat), oświadczył mi się, ale nie jest rozwiedziony z pierwszą żoną. Pomógł mi wiele razy w życiu oraz skierował moje kroki do islamu. Mój ojciec i moja mama są muzułmanami, ale nie nauczyli mnie nic o modlitwie, poście czy jałmużnie. Ten brat będzie miał dwie żony, ale nie jest w stanie opiekować się nimi w jednakowy sposób. Pytałam o to, i jedni ludzie wydają pozytywne opinie, inni nie akceptują tego. Szanuję bardzo tego brata, ale nie jestem pewna czy mogę z nim żyć. Proszę o radę.

ODPOWIEDŹ: Chwała Allahowi.

Allah nałożył określone obowiązki na mężczyznę, który chce wziąć za żonę więcej niż jedną kobietę, musi on je wypełnić zanim weźmie drugą żonę. Jednym z tych obowiązków jest to, iż powinien być w stanie traktować obie sprawiedliwie w kwestii wydatków, przebywania z nimi, dzielenia czasu i zapewnienia mieszkania. Jeśli wie, że nie jest w stanie temu sprostać lub może nie być w stanie, wówczas nie wolno mu brać więcej niż jednej żony. Allah mówi (interpretacja znaczenia):

{A jeśli się obawiacie, iż nie będziecie sprawiedliwi względem sierot... Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne - z dwoma, trzema lub czterema. Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną albo z tymi, którymi zawładnęły wasze prawice. To jest dla was odpowiedniejsze, abyście nie postępowali niesprawiedliwie} [Koran 4:3]

Mudżaahid powiedział: "Nie próbujcie celowo źle traktować którejkolwiek z nich, raczej przestrzegajcie równego ich traktowania odnośnie podziału czasu i wydatków miedzy nimi, ponieważ to jest coś, co mężczyzna jest w stanie zrobić." [Tafsir al-Qurtubi, 5/407]

Szeich al-Islam [Ibn Tajmijah] powiedział: "Odnośnie sprawiedliwości w związku z wydatkami i zapewnianiem im ubrania, to jest sunna (tradycja), naśladowanie przykładu Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Traktował on swoje żony równo w kwestii wydatków, tak samo jak czynił to dzieląc miedzy nimi swój czas." [Madżmuu’ al-Fataawa, 32/269]

Ibn al-Qajjim powiedział: "[Prorok] (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) traktował je równo odnośnie spędzania z nimi nocy, zapewnienia im mieszkania oraz wydatków… Ale nie jest obowiązkowym traktowanie ich równo pod względem miłości i współżycia – ponieważ to jest coś, nad czym mężczyzna nie ma kontroli." [Zaad al-Ma’aad, 1/151]

Al-Haafiz ibn Hadżar powiedział: "Jeśli zapewnia każdej z nich wystarczające odzienie, utrzymanie i zamieszkanie, nie ma znaczenia co robi poza tym – skłaniając się bardziej ku jednej lub dając im podarunki…" [Al-Fath, 9/391]

Oto do czego Allah zobowiązał tego, kto chce wziąć więcej niż jedną żonę. Jeśli mężczyzna jest w stanie temu podołać, nic nie stoi na przeszkodzie, by wziął drugą żonę. Jeśli nie jest, wówczas nie doradzamy mu, aby brał drugą żonę, raczej nie są mu nawet dozwolone oświadczyny.

Odnośnie tego, co mówisz, że nie jest on w stanie opiekować się dwiema żonami, jeśli jest to mężczyzna pobożny i o dobrym charakterze, i jesteś w stanie zachować cierpliwość i podołać trudom życia, nie ma nic złego w tym, abyś przyjęła jego oświadczyny. Allah obiecał biednemu mężczyźnie, korty chce się ożenić, że uczyni go niezależnym od środków. Allah mówi (interpretacja znaczenia):

{Jeśli są biedni, to wzbogaci ich Allah Swoja łaskawością.} [Koran 24:32]

Niektórzy z salaf żenili się szukając zaopatrzenia, postępując w zgodzie z tym wersetem. Ale jeśli uważasz, że nie będziesz w stanie podołać trudnościom życia, wówczas nie ma nic zległo w tym, jeśli odrzucisz oświadczyny. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) doradził Fatimie bint Qajs, kiedy Muałija (oby Allah był z niego zadowolony) oświadczył się jej, aby nie przyjmowała jego oświadczyn: "On jest nędzarzem i nie ma pieniędzy.” [ Muslim, 1480]

Mamy nadzieję, że nie będzie między wami żadnych zabronionych kontaktów, ani teraz, ani po tym, kiedy odrzucisz jego oświadczyny. Jeśli wyświadczył ci przysługę, pokazując drogę prostą i nauczając islamu, nie ma żadnego usprawiedliwienia dla spotkań z nim, korespondencji, rozmawiania na osobności i tym podobnych. Allah wie najlepiej.


Kontrakt małżeński a wielożeństwo:

PYTANIE: Zadano szeichowi pytanie o mężczyznę, który podczas ustalania warunków kontraktu małżeńskiego dowiedział się, że panna młoda stawia między innymi warunek, że nie weźmie on sobie innej żony, podczas ich małżeństwa. Mężczyzna zaakceptował warunki świadomie. Czy musi ich dotrzymać? Czy jeśli złamie któryś z warunków kontraktu małżeńskiego, żona może domagać się rozwodu?

ODPOWIEDŹ: Alhamdulilah, tak, warunki te są ważne tak samo, jak inne warunki do nich podobne według mazhabu imama Ahmada (tj. szkoły hanbalickiej) i innych spośród Towarzyszy (Sahaba), Następców (Tabiin) i tych, którzy przyszli po nich. (Do tych, którzy uznawali takie warunki należeli) Umar bin al-Chattab, Amr bin al-Aas, Szurajh Qadi, al-Ałzai i Ishaq. Szkoła (mazhab) malikicka uznaje za ważny warunek nałożony na mężczyznę, który zastrzega, że nie ożeni się on z inną kobietą – podczas małżeństwa z pierwsza żoną - w przeciwnym razie ma ona prawo domagać się anulowania małżeństwa. Stanowisko Malika jest podobne do stanowiska imama Ahmada. Opiera się to na hadisach zapisanych przez dwóch szeichów (Buchariego i Muslima).

Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział „Warunki, które najbardziej zasługują na to, by ich przestrzegać, to te, na podstawie których dozwolone są intymne części ciała (na których zawiera się małżeństwo).” [Buchari: 3:882]
Umar bin al-Chattab (oby Allah był z niego zadowolony) powiedział: „Pełne prawa są (ustanawiane z ich) warunkami.”
Widzimy, że Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) określił warunki kontraktu małżeńskiego jako te, których należy przestrzegać najbardziej starannie.

Szeich al -Islam Ibn Tajmijja, Fatwa, Tom 32, str. 164-165


Dlaczego mężczyzna szuka drugiej żony?


Stare arabskie przysłowie mówi: „Domy są miejscami sekretnymi.” Jest to maksyma wciąż dość często słyszana, wydaje się jednak, że nie ma już ona odzwierciedlenia w rzeczywistości. Prywatne sprawy domowe i rodzinne są tak szybko rozpowszechniane w obecnych czasach. O tym, co utrzymywane było w tajemnicy, teraz rozmawia się na ulicy. Jedną z rzeczy, jaką słyszymy obecnie ‘na ulicy’ - a która dotąd stanowiła niezwykle prywatną kwestię w kulturze Arabów - jest, iż czyjś ojciec szuka drugiej żony – lub trzeciej – lub czwartej. Z tego co do nas dociera, wnioskujemy, iż wielu z tych mężczyzn usprawiedliwia swą decyzję tym, że „islam na to pozwala”. Wydaje się, że zapamiętali oni tę część wersetu, która mówi [interpretacja znaczenia]:

[Koran 3:3] { [...]Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne - z dwoma, trzema lub czterema [...]}

Słowa te mogą z pewnością wyrecytować z pamięci bez najmniejszego problemu. Jednakże, większość z nich niechętnie dokańcza ten werset [interpretacja znaczenia]:

[Koran 3:3] {[...]Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną albo z tymi, którymi zawładnęły wasze prawice. To jest dla was odpowiedniejsze, abyście nie postępowali niesprawiedliwie.}

W innych sytuacjach, słyszymy mężczyznę mówiącego bez zahamowania: „Nie jestem zadowolony ze swojej żony. Chcę spędzić resztę mojego życia w zadowoleniu.” Innego mężczyzna mówi, że ma prawo doświadczyć przyjemności seksualnej z więcej niż jedną żoną. W artykule tym, sprawdziliśmy co dzieje się w umysłach mężczyzn, którzy chcą poślubić więcej niż jedną kobietę. Jaki jest ich pogląd na tę kwestię? Chcemy również dowiedzieć się, co myślą żony na temat swych mężów zamierzających ożenić się po raz kolejny.


Przyczyną jest nuda.

Mahmud - jeden z mężczyzn, z którym przeprowadziliśmy wywiad - bez skrupułów powiedział nam, że powodem, dla którego szuka drugiej żony jest „nuda”! Dodaje: „Kocham moją pierwszą żonę bardzo, ale nie mogłem nic zrobić z uczuciem, że w moim życiu nic się nie zmieniło, odkąd poślubiłem moją pierwszą żoną. Wszystko było takie samo. Te same twarze wokół mnie. Ona była taka sama. Chciałem zmniejszyć uczucie znudzenia, przez poślubienie drugiej kobiety.” Trzy lata po ślubie z drugą żoną, zapytaliśmy Mahmuda: „Czy czujesz się teraz znudzony drugą żoną?” Odpowiedział: „Muszę przyznać, że tak. Czuję się znudzony.” Zapytaliśmy: „Zatem czy zamierzasz się ożenić po raz trzeci?” Odrzekł: „W tej chwili nie, ale być może w przyszłości będę chciał.”


Prawo islamskie.

Umar ma 45 lat. Czuje, że uciekł się do drugiego małżeństwa, ponieważ islam uczynił to dla niego dozwolonym. Staje w obronie swojej opinii mówiąc: „Jestem – niech Allah będzie wychwalony – człowiekiem o wystarczających środkach finansowych. Dlatego uznałem, że nie ma niczego, co mogłoby powstrzymać mnie od poślubienia drugiej kobiety. Jestem w stanie utrzymać dwie rodziny. Mają wszystko, czego chcą. Nie odczuwają żadnego niedostatku.”
Gdy zapytaliśmy go o sprawiedliwe traktowanie obu żon, odpowiedział: „Tak, jestem sprawiedliwy dla obu. Obie mają domy tej samej wartości. Cokolwiek kupuje dla jednej żony, kupuję też dla drugiej. Jednocześnie nie mogę zaprzeczyć, że jedną z nich kocham bardziej. Nikt nie panuje nad swoim sercem. Niestety, nie potrafię ukryć swoich uczuć. Pewne problemy, które mam z jedną z moich żon, wynikają z faktu, że drugą kocham bardziej.”


Niezadowolenie

Inny mężczyzna usprawiedliwia swoją decyzję mówiąc, że jest „niezadowolony” z pierwszej żony. Oskarża ją, iż nie dba o ich życie domowe, tak jak powinna. Chcieliśmy porozmawiać z nią na ten temat, by usłyszeć jej punkt widzenia, jednak nie pozwolił nam na to. Zgodził się jedynie na rozmowę z nim, pod warunkiem, że nie opublikujemy jego imienia. Powiedział: „Nie byłem zadowolony ani jeden dzień w moim małżeńskim życiu. Zazwyczaj w domu panuje bałagan. Ona nie dba o swój wygląd. Dzieci również wyglądają niechlujnie. Wszystkie te rzeczy popchnęły mnie do szukania drugiej żony, która dostarczyłaby mi tego, czego nie zaznałem z pierwszą.”


Żony się bronią

Żony nie przyznają się do twierdzeń i uzasadnień swoich mężów. Określają wyjaśnienia swoich mężów jako słabe.
Fatima mówi, że nigdy nie zawiodła w wypełnianiu swoich obowiązków wobec męża, domu i dzieci.
Mówi: „Mój mąż powiedział mi, że chce mieć więcej dzieci po tym, jak zaprzestałam zachodzenia w ciążę ze względu na mój wiek. Musicie wiedzieć, że urodziłam ośmioro dzieci – pięć chłopców i trzy dziewczynki.”
Inna pierwsza żona, Aisza, mówi: „Mój mąż był zupełnie szczery w kwestii swej intencji poślubienia drugiej żony. Powiedział, że nie jestem dla niego atrakcyjna i, że chce resztę swego życia spędzić z młodą i atrakcyjną kobietą. Zapomniał wszystkie lata, które spędziliśmy razem, odkąd znudził się mną i zapragnął zmiany.”


Islam wymaga sprawiedliwości

Islam podkreśla konieczność sprawiedliwości. To sprawiedliwość formułuje podstawy poligamii w islamie. Islam nie zezwala mężczyźnie poślubić drugiej żony, jeżeli nie jest całkowicie pewien, że będzie w stanie być sprawiedliwy.

Szeich Galman al-Qada, Główny Przewodniczący IslamToday, wypowiadając się na NBC’s Hidżr al-Załija wyjaśnia: „Wiele małżeństw Proroka (Pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wyjaśniała konieczność. Musiał tak postąpić, by szerzyć przesłanie islamu wśród wszystkich ludzi. Aby poligamia była dozwolona w islamskim znaczeniu, podstawowym jest, by prawa kobiety były chronione oraz zagwarantowana sprawiedliwość. Allah mówi [interpretacja znaczenia]:

[Koran 3:3] {[...]Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną […].}

Dodaje: „Poligamia w islamie jest ograniczona przez podstawy prawne oraz nakaz sprawiedliwości i przestrzegania praw.”
Uczeni prawa islamskiego opisali kwestię poligamii wyjaśniając, że nakazy te obejmują możliwości finansowe, możliwości fizyczne oraz możliwości sprawiedliwego postępowania z więcej niż jedną kobietą.

To jest rola, jaką poligamia odgrywa w wypełnianiu potrzeb kobiet, które w innym przypadku nie miałyby szansy wyjścia za mąż. W niektórych społecznościach, odgrywa ona również znacząca rolę w cementowaniu relacji społecznych oraz zapewnianiu potomstwa. Jest wiele sposobów na to, by poligamia przynosiła korzyści.

Jeśli mężczyzna poślubia więcej niż jedną kobietę jako symbol swego statusu, wówczas jest to nadużycie, potępiane przez werset Koranu, który mówi [interpretacja znaczenia]:

[Koran 6:141] {i nie bądźcie rozrzutni. Allah nie miłuje ludzi rozrzutnych.}

Ibn Kasir, w komentarzu do Koranu, mówi: „Ktokolwiek obawia się, że nie będzie w stanie być sprawiedliwym, powinien poślubić jedną kobietę.”




Moja opinia na temat poligamii jest następująca: Nie rozumiem tego i choć chcę, nie jestem w stanie. Nie rozumiem jak można posiadać więcej niż jedną żonę? Czy możliwe jest kochanie więcej niż jednej kobiety, zajmowanie się wszystkimi żonami tak samo, dawać tyle samo? Nie da się. Serce i miłość jest dla jednej, nie dla czterech, mężczyźnie może wydawać się, że kocha cztery żony ale tak na prawdę jedna od drugiej zawsze będzie dla niego lepsza, piękniejsza, zawsze jedną będzie kochał bardziej.


Ale pamiętajmy, że poligamia nie jest obowiązkiem i jeśli muzułmanin wie, że nie da rady, nie powinien żenić się wiele razy. Z poligamią jest jak z jabłkami. Wolno nam kupić i zjeść kilogram jabłek na raz ale czy damy radę?

Kalendarz muzułmański

Dzisiejszy post będzie dotyczył kalendarza muzułmańskiego, czym rózni się on od gregoriańskiego oraz wazne daty. ;)

Kalendarz muzułmański jest inny od kalendarza gregoriańskiego, jaki obowiązuje w większości krajów (także w Polsce). Lata w nim liczy się od momentu Hidżry, czyli od czasu, gdy Prorok Muhammad (pokój z nim) i pierwsi muzułmanie wyjechali z Mekki, do Medyny (było to w 622 roku).

Kalendarz muzułmański składa się z dwunastu miesięcy księżycowych. Każdy miesiąc ma po 29 lub 30 dni i związany jest z fazami księżyca (przedstawionymi na rysunku poniżej). Rozpoczyna się, kiedy księżyc zaczyna być widoczny z Ziemi (rysunek – numer 2) i trwa do momentu, kiedy księżyc znów przestanie być widoczny; a gdy znów się pojawi, wtedy rozpoczyna się kolejny miesiąc.



kolor ciemniejszy – część księżyca niewidoczna z Ziemi
kolor jaśniejszy – część księżyca widoczna z Ziemi


Z tego powodu rok według kalendarza muzułmańskiego jest o 10-11 dni krótszy od roku w naszym kalendarzu (gregoriańskim). To oznacza, że miesiące islamskie wypadają w różnych porach roku - i dlatego na przykład >ramadan (miesiąc postu) czy też >hadżdż (pielgrzymka) raz wypadną w lecie, a raz w zimie.



Muzułmańskie miesiące mają następujące nazwy:


1. Muharram

2. Safar

3. Rabi al-Ałłal

4. Rabi as-Sani

5. Dżumada al-Ałłal

6. Dżumada as-Sani / Dżumada al-Achir

7. Radżab

8. Szaban

9. Ramadan

10. Szałłal

11. Zul Qada

12. Zul Hidżdża

Najważniejsze daty w kalendarzu muzułmańskim to:

10 MUHARRAM – dzień Aszura; dzień zalecanego postu na pamiątkę postu Proroka Mojżesza (pokój z nim), który tak dziękował Allahowi za wybawienie jego ludu z niewoli w Egipcie
1 RAMADAN - początek obowiązkowego miesięcznego postu
OSTATNIE 10 NOCY RAMADANU – na jedną z nich przypada Noc Przeznaczenia, o której Allah powiedział, że jest lepsza niż tysiąc miesięcy; wtedy to Allah objawił Prorokowi Muhammadowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) pierwsze wersety Koranu; jeśli ktoś modli się szczerze w Noc Przeznaczenia, Allah wybaczy mu wszystkie przeszłe grzechy
1 SZAŁŁAL - Eid al-Fitr, czyli święto zakończenia postu w ramadanie;
8-10 ZUL-HIDŻDŻA - pielgrzymka do Mekki (hadżdż)
9 ZUL-HIDŻDŻA - dzień Arafah; wskazany w tym dniu jest post; osoby odbywające pielgrzymkę przebywają w tym dniu przez połowę dnia na wzgórzu Arafah
10 ZUL-HIDŻDŻA - Eid al-Adha, czyli Święto Ofiarowania; po świątecznej modlitwie muzułmanie składają w ofierze owce, baranka lub inne zwierzęta, na pamiątkę czynu Abrahama.


Cztery z islamskich miesięcy (radżab, muharram, zul-qada i zul-hidżdża) to „miesiące święte”, zabroniona jest podczas nich walka

Prawdziwy dżihad to nie krzywdzenie innych.

Assalam Alaykum! Dzisiejszy post poświęcę dżihadowi, często źle rozumianemu!

Wywiad ze Szeichem Salihem bin Muhammad al-Lahaydan:

Szeich Sâlih bin Muhammad al-Lahaydân, przewodniczący Najwyższego Komitetu Prawnego oraz członek Hay`ah Kibâr ´Ulamâ` (Zarząd najwyższych uczonych Islamskich), wielokrotnie krytykował Usâmah bin Ladena i jego stronników za ich podejście do Dzihadu, oraz za powiązanie bezpieczeństwa Palestyny z bezpieczeństwem narodu Amerykańskiego.

Sheich al-Lahaydân powiedział w wywiadzie,

"Dzihad na drodze Allaha jest dążeniem do ustanowienia słów Allaha najwyżej. Osoba która stara się na drodze Allaha, jest osobą która przestrzega rytuałów religijnych, unika agresji i opresji i trzyma się Szariatu w swojej walce i wysiłku. Nigdy zaś, za jego przyczyną nie jest rozlewana krew, ani nie cierpi jego naród."

Szeich al-Lahaydân powiedział że prawdziwym Dzihadem jest opanowanie zła i poddanie się Allahowi. Co do odmowy wydania Bin Ladena przez Talibów, i w ten sposób narażenia niewinnych Afgańczyków na bombardowanie, to nie ma to nic wspólnego z ochroną interesów Islamu w kraju. Mogliby uniknąć takich błędów w różne sposoby, jeżeli by tylko wykazali chęć i poradzili się swych sąsiadów. Następnie prosił Allaha aby obdarzył Afganistan mądrymi przywódcami którzy oddalą kraj ten od wszelkiego niebezpieczeństwa. Powiedział też że najważniejszą oznaką prawdziwego muzułmanina, jest przeciwstawienie się każdej niesprawiedliwej osobie winnej rozlewu krwi, i nie udzielanie schronienia żadnym intrygantom oraz nie lekceważenie agresji ze strony nie-Muzułmanów.
Części wywiadu:

Pytanie: Arabski kanał telewizyjny, Al-Dziazira (Al-Jazeera) nagrał wypowiedź Usamy bin Ladena i dwóch jego stronników podczas nalotów na Afganistan i na al-Qâ´idah. Powiązali oni sprawę Palestyny z bezpieczeństwem USA i mówili o Dzihad. Czy to co Usâmah bin Lâdin robi jest prawdziwym Dzihadem dla Allaha?

Odpowiedź: Wysłannik (sallâ Allâhu ´alayhi ła sallam) wytłumaczył, że Dziahd jest ustaleniem słów Allaha w najbardziej właściwy sposób, przez osobę która wykonuje rytuały religijne oraz unika bezprawia i agresji. Obowiązkiem jest przestrzeganie praw Szariatu podczas wojny, aby bezprawnie nie powodować rozlewu krwi i nie narażać swojego narodu, kraju i Muzułmanów na niebezpieczeństwo. W Dzihad konieczna jest szczera intencja, rozsądna praca i przestrzeganie praw Szariatu.

Jeśli chodzi o ataki lotnicze na Afganistan, które są odwetem za ataki na Nowy Jork i Waszyngton, to już wcześniej mówiłem że wymagana jest rozwaga aby niewinni ludzie nie byli poszkodowani za przestępstwa innych - niewinne osoby nie powinny być karane za coś czego nie dokonali. Ataki terrorystyczne są zabronione i nie mają żadnych podstaw w Szariacie. Dotyczy to także przedsięwzięć Izraelskich w Palestynie. Izraelczycy mówią że chcą stłumić powstanie palestyńskie, ale faktem jest że zabijają i terroryzują niewinnych ludzi. Niszczą domy, sklepy i pola uprawne. Jest to agresją i bezprawiem, a milczenie mocarstw, a także innych krajów, świadczy o tym że przymyka się na to oczy. To samo można powiedzieć o przestępstwach i zamachach terrorystycznych, takich jak zamachy bombowe które kilkakrotnie miały miejsce w Królestwie (Arabii Saudyjskiej). One także są agresją nie do przyjęcia, bez względu na motywy tych którzy ich dokonali.

Ci którzy szczerze wykonują Dzihad nie narażają niewinnych ludzi na okrutne przestępstwa, ani też nie karzą niewinnych ludzi. Żaden muzułmanin nie zaakceptuje zabijania ludzi oraz niszczenia posiadłości w Afganistanie. Jednocześnie głupotą jest straszenie kogokolwiek, nie posiadając środków do konfrontacji poza podstępnymi i zdradzieckimi metodami - prosząc się o wzmożony odwet.

Pytanie: Czy wezwanie Usamy Bin Ladena do Dzihadu ma jakiekolwiek podstawy w nauce Islamu?

Odpowiedź: Jeżeli podejście wspólnoty do Dzihadu oznacza poddanie się i służenie Allahowi, oraz powstrzymanie się od zła i grzechów takich jak handel narkotykami, rozlew krwi i innych przestępstw, to wezwanie do Dzihadu jest walką ze złem i z Szatanem. Lecz jeżeli wezwaniem jest podniecanie ludzi aby walczyli przeciwko swoim władcom i przeciwstawiali się nim, to jest to wezwanie do szerzenia zła.

Można doradzać władcom w ramach praw Boskich i prosić Allaha aby im pomógł. Jeżeli władcy nie trzymają się nauk świętego Koranu i Sunny Wysłannika (sallâ Allâhu ´alayhi ła sallam), należy doradzać im. Lecz jeżeli buntuje się ludzi przeciwko ich władcom, oznacza to szerzenie zła w społeczeństwach, i nie ma to nic wspólnego z Dzihadem.

Pytanie: Czy to co dokonał Usâmah bin Lâdin i jego stronnicy - zabicie niewinnych ludzi i inne akty terrorystyczne - można uważać za Dzihad?

Odpowiedź: Nie wiem czy oni tego dokonali ponieważ nie mam żadnych dowodów rzeczowych przeciwko nim, co jest wymagane w Szariacie. Nie mogę definitywnie stwierdzić że przestępstw tych dokonał Usâmah bin Lâdin czy ktokolwiek inny. Niemniej jednak jasno wyraziłem swoją opinie o tego typu przestępstwach; że są one całkowicie zabronione, a ci którzy ich dokonali są przestępcami. Jeżeli więc zostanie udowodnione że przestępstwa te zostały dokonane przez Usamę bin Ladena, to jest on przestępcą. Lecz jeżeli nie istnieją żadne dowody przeciwko niemu, wtedy są to tylko zarzuty.

Pytanie: Usâmah bin Lâdin i Talibowie nie zważali na życie Afgańczyków - które zostało zniszczone gdy Talibowie odmówili wydać Usamy bin Ladena. Jaki jest pana komentarz?

Odpowiedź: Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Jeżeli Talibowie chcieli uchronić swój naród przed wojną, poradziliby się uczonych o wydanie Usamy bin Ladena. Żaden uczony nie wahał by się aby szczerze im doradzić. Proszę Allaha aby poprowadził Afganistan i wszystkie inne kraje Muzułmańskie do tego co jest najlepsze dla Ummy (wspólnoty Muzułmańskiej).

Pytanie: Jak pan wie, Ameryka zmobilizowała świat w walce z terroryzmem. Co Muzułmanie powinni czynić w takiej sytuacji?

Odpowiedź: Muzułmanie powinni mieć rozsądny stosunek nie popierając niesprawiedliwości i wrogości, nawet jeżeli niesprawiedliwość ta dokonywana jest przez Muzułmanów. Nie powinni wspierać niesprawiedliwości, obojętnie czy dokonywana jest ona przez Muzułmanów czy nie-Muzułmanów. Utrzymywanie prawa i praworządności powinno należeć do cech wyróżniających Muzułmanów oraz stanowić ich podstawę. Dlatego zabronione jest wspieranie kogoś kto jest odpowiedzialny za rozlew krwi w swoim kraju, czy w innych krajach. Nie powinni udzielać schronienia osobom które takich rzeczy dokonują. Nie powinni także milczeć o jakichkolwiek wykroczeniach.

Pytanie: Czy prawdziwy Dzihad ma jakiekolwiek relacje z motywami politycznymi

Odpowiedź: Prawdziwy Dzihad jest poświęceniem i wzmacnia oddawanie czci Allahowi. Prawdziwy Dzihad nie powstrzymuje wierzących od oddawania czci Allahowi i od wdrażania Szariatu w sprawach codziennych. To jest prawdziwym sukcesem wszystkich Muzułmanów. (źr. planetaislam.pl)


Jakie jest znaczenie Dżihadu w Koranie?


"Wiernymi są tylko Ci, którzy uwierzyli w Boga (Allaha) i Jego Posłańca- potem nie mieli wątpliwości- i walczyli swoimi majątkami i swoimi osobami na drodze Boha" (Koran 49:15)

Dżihad jest islamską instytucja która jest na szeroką skale źle rozumiana. Niemuzułmanie ze strachem nawiązują do niego jako islamskiej praktyki, ktorej celem jest "Święta Wojna" przeciwko wszystkim niewierzącym, aby przeszli oni na islam badź umarli. Dla człowieka z zachodu słowo "dźihad" jest synonimem jak wspomniałam "terroryzmu" a islam jest religią "wojowniczą/bojową". Jednym z zarzutów przeciwko założycielowi Ruchu Ahmadiyya jest to, że on odwoływał się do doktryny dżihadu.
W tym poście zechcę wyjaśnić prawdziwe znaczenie "dżihadu" w Islamie, jako nauki Świętego Koranu i praktykowanej przez proroka Mahometa (niech Pokój bedzie z Nim) i jego Towarzyszy a także obietnicę Mesjasza która ma być jego odzwierciedleniem w naszych czasach.

Słowo "dżihad" pochodzi od słowa "jahd" albo "juhd" którego znaczenie wyjaśnia Imam Raghib jako zdolność, wysiłek lub też siłę a "jihad" (dżihad) i "mujahida" znaczą wysilać się w odpieraniu wroga. Dalej mówi (Imam Raghib):
"Dżihad może być trzech rodzajów, pokładanie wysi łku aby zwalczać/zmagać się z:
1.widzialnym wrogowiem
2.Szatanem
3.samym sobą"

W szerszym sensie dżihad znaczy dążenie z całej swojej mocy i umiejętności aby trwać duchowo na drodze Allaha i robieniu tego co możemy najlepszego w gloszeniu wiadomości Islamu innym.
To jest dżohad, który muzułanin "nosi" dla Islamu przez całe swoje życie.
Kiedy (słowo to) użyte w zwęzonym znaczeniu co do walki z widzialnym wrogiem, dżihad oznacza walkę TYLKO w samoobronie, kiedy to inicjatywa, atak jest podjęty z drugiej strony.

Pozwólmy sobie rozważyć sens słowa użytego w Koranie wersie 69 z rozdziału 29 (księga "Pająk"):

“A tych którzy walczyli w naszej sprawie my z pewnością poprowadzimy na Nasze drogi. Zaprawdę, Bóg jest z czyniącymi dobro!”

Podobne zalecenie/treść pojawia się w 22:78:

“I bądźcie gorliwi w walce za sprawę Boga gorliwością, na jaką On zasługuje! On was wybrał i nie uczynił żadnej trudności w waszej religii, religii waszego ojca Abrahama. On nazwał was muzułmanami niegdyś i obecnie, aby Posłaniec był świadkiem dla was i abyście wy byli świadkami dla ludzi. Odprawiajcie więc modlitwę! Dawajcie jałmużnę! I trzymajcie się mocno Boga! On jest waszym Panem! Jakże to wspaniały Pan! Jakże to wspaniały Pomocnik!”

Dżihad nawiązuje tutaj (jihad bil nafs) do duchowego wysiłku nad kontrolowaniem swoich słabości i złych skłonności oraz próbowaniem wzrastać w dobrych uczynkach w nawiązaniu do osiagania bliskości z Allahem.
Uważam tą formę dżihadu przeciwko samemu sobie za prawdopodobnie najcięższą ze wszystkich innych. Mogłoby by być wystarczająco łatwo gdyby dżihad oznaczał tylko obronę Islamu przez walkę przeciwko wrogowi mającemu na celu eksterminację muzułanów przy każdej okazji. Ale być bez stale zajętym walką z wewnętrznymi demonami, mieć się na baczności przeciwko wszystkim pokusom i chciwości i nigdy nie pozwalać sobie na odpoczynek nawet na moment. Kiedy wierzący szczerze próbuje oczyszczać swą duszę i prosi o pomoc swojego Stwórcę. znajduje Go i wtedy Bóg wspiera go w wysiłku.

Pozwólmy sobie spojrzeć na zalecenie/nakaz z Koranu a mianowicie na "jihad-bil-saif" albo dżihad z mieczem, który jest najczęstszym rozumieniem znaczenia dżihad. Biorąc pod uwagę okoliczności według których pierwszym dozwoleniem walki jest być wierzącym.
Muzułmanie cierpliwie znosili najbardziej bezlitosne prześladowania z rąk "Quraysh" (dominującego w tamtym czasie plemiona) przez 13 lat w Mekce. Ucieczka do Medyny jeszcze bardziej robuchała ogień gniewu owego plemiona kiedy to muzułanie przestali być w ich zasiegu. Indywidualne prześladowania nie były już możliwe więc powstał plan całkowitej zagłady muzułmanów jako nacji. Mogli więc albo ich unicestwić bądź też zmusić do zrezygnowania z wiary. W tych okolicznościach pojawiła się pierwsza zgoda do walki w wersetach 39 i 40 rozdziału 22 w którym czytamy:

“Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy- Zaprawdę Bóg jest wszechwładny by im udzielić pomocy!- i tym, którzy zostali wypędzeni bezprawnie ze swoich domostw jedynie za to, iż powiedzieli "Pan nasz- to Bóg!" I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich, to zostały by zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga. Bóg pomoże z pewnością tym, którzy Jemu pomagają. Zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny!”

W rzeczy samej walka z takim czystym motywem aby ustanowić prawo do religijnej wolności była prawdziwym dżihadem.
Drugi werset dający pozwolenie muzułmanom na walkę jest następujący:

"Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami." (2:190)

Tutaj znowu warunek jasno sprowadza się do tego, że muzułmanie nie mogą być pierwszymi, którzy atakują. Muzułmanie w tamtych czasach musieli walczyć-stało się to nawet ich obowiązkiem- ale tylko przeciwko tym którzy walczą przeciwko nim. Agresja była całkowicie zakazana. Słowa "fi sabili-llah" (w imię Allaha) są często źle rozumiane przez większość zachodnich pisarzy jako propagowanie i rozprzestrzenianie Islamu siłą, kiedy nic nie może być dalsze od prawdziwego znaczenia odkąd to muzułmanie nie walczyli by zmusić innych do Islamu ale byli zwalczani aby zmusić ich do wyrzeczenia się wiary. Co więcej wers 256 z rozdziału 2 który mówi:

“Nie ma przymusu w religii”

był objawiony po daniu pozwolenia do walki (w obronie oczywiście) co znaczy, że walka nie ma żadnego związku z głoszeniem o religii.
Piąty werset rozdziału 9 jest błędnie nazywany przez niektórych ludzi "wersetem miecza". To tak jakby stali za tym niewierzący. Zgubienie prawdziwego znaczenia bierze się z wyrywania słów z kontekstu a znaczenie jest oddawane w inny sposób, na jaki cały kontekst tak naprawdę nie pozwala. Słowa tego wersetu to:

“A kiedy miną święte miesiące, wtedy zabijajcie bałwochwalców, tam gdzie ich znajdziecie, chwytajcie ich, oblegajcie i przygotowujcie dla nich wszelkie zasadzki! Ale jeśli oni się nawrócą i będą odprawiać modlitwę i dawać jałmużnę, to dajcie im wolną drogę. Zaprawdę Bóg jest przebaczający, litościwy”

Jest to przekonywujące, że ten wers oferuje niewierzącym wybór pomiędzy mieczem a koranem. Nic nie jest dalsze od prawdy jak tytuł tego rozdziału ("Skrucha") i otwierające wersety pokazują.
Muzułmanie to gwarantowana "nietykalność" dzięki zawartym umowom. Bałwochwalcze plemiona łamały owe zobowiązania z muzułmanami i zapowiadali im zagładę kiedy tylko nadażała się taka okazja. Zalecenie w 5 wersecie do prowadzenia walki jasno odnosi się do walki z OWYMI bałwochwalcami, którzy wciąż zrywali umowy z muzułmanami i jasne było że te były wyjątki dla bałwochwalczych plemion które trzymały sie zawartych traktatów i szukały ochrony u muzułmanów.
Werset 5 nie był dla tych plemion bo mieli inne wierzenia ale DLATEGO ŻE ŁAMALI ZAWARTE m.in. POKOJOWE TRAKTATY z muzułmanami i atakowali ich bez przrwy.
NIGDZIE Koran nie daje muzułmanom pozwolenia na rozpoczęcie niesprowokowanej wojny przeciwko całemu światu. A kiedy wojna jest rozpoczęta raczej powinni jej zaprzestać dzięki także zapisanym w Koranie warunkom.

"I zwalczajcie ich aż ustanie PRZEŚLADOWANIE i religia będzie należeć do Boga. A jeśli oni się powstrzymają to WYRZEKNIJCIE się wrogości, oprócz wrogości przeciw niesprawiedliwym!" (2:193)

Słowa "religia powinna być tylko dla Allaha" są czasem źle zinterpretowane jako znaczenie że wszyscy ludzie powinni akceptować Islam. To niezrozumienie jest zaraz rozwiane dzięki porównaniu z innym wersetem, który zawiera podobne słowa.

“Zwalczajcie ich aż nie będzie już buntu i religia w całości będzie należeć do Boga, a jeśli oni się powstrzymają to zaprawdę Bóg widzi jasno co czynicie”

To jasno pokazuje, że oba wyrażenia "religia powinna być tylko dla Allaha" oraz "wszystkie religie są dla Allaha" mają te same znaczenie, że religia to sprawa pomiędzy człowiekiem a jego Bogiem, w którą nikt nie powinien ingerować. Ta nauka była popierana przez Proroka Mahometa (Pokój Niech Będzie Z Nim) który dał pełną wolność religii dla ludzi, których którzy zostali opanowani. Dobrze znanym przykładem jest okazja konkursu w Mekce.

Daleko od bycia wojowniczą religią, Islam jest kochającą pokój religią, dzięki której muzułanie cieszą się zaakceptowaniem pokoju nawet w środku wojny jeśli wróg chce negle pokoju.

“A jeśli oni skłonią cię do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu!”

Pokój był nawet zalecany kiedy szczerość wroga może być wątpliwa i był silny powód aby wątpić w intencje arabskich plemion którzy nie przywiązywali żadnej wagi do zobowiązań i umów. Prorok był zawsze gotowy do pokoju, nawet jak podczas okazji rozejmu Hudaibiya kiedy to zgodził się go zawrzeć jako przegrana strona- mimo że nigdy nie był tak naprawdę po stronie przegranych - i akceptująć warunki wg których On i Jego Kompanii potrakotwani byli jako poniżenie także dla Islamu. To przypomnienie praktyk Proroka (Pokój Niech Będzie Z Nim) w całym Jego życiu kiedy to nigdy nie poprowadził żadnego ataku na inne plemię.
Tak więc nacisk Ruchu Ahmadiyya na punkt, że miecz nie ma nic do czynienia z propagandą Islamu, doprowadził wielu ludzi do wiary, że Ahmadiyyat odwoływał się do dżihadu. Wierzył on, w każde słowo zawarte w Koranie. Kiedy doktryna dżihadu tworzy całość Koranu jak mógł Ahmadis ją podważyć.

Wyobrażenie dżihadu jako walce przeciwko wsyzstkim niewierzącym zostało stworzone przez chrześcijan, propagujących oszczerstwa na temat islamu a także kryminalistów i terrorystów wykorzystujących błędnie wersy Koranu i podając się za prawdziwych muzułmanów.
Założyciel Ruchu Ahmadiyya powiedział w jednym ze swoich poetyckich wersów:
“Włożcie tą ideę dżihadu do swych umysłów. O przyjaciele. WOJNA I ZABIJANIE W IMIĘ RELIGII JEST TERAZ ZABRONIONE”

Hazrat Mirza Sahib wyjaśnił, że walka w Islamie była dozwolona tylko w samoonronie albo żeby ustabilizować wolność religijną.

Oby Allah miał litość nad nami i dał nam siłę do walki przeciwko nam samym aby zwyciężyć nasze słabości i złe skłonności oraz aby wypełnić nasz obowiązek do ponoszenia Wielkiego Dżihadu. Ameen. (źródło: zainab.pinger.pl)

Krótka historia Islamu.

Assalam Alaykum! Mamy wczesną godzinę, niestety nie wyspałam się ale wynagrodziłam sobie tę ciężką noc pysznym śniadaniem! ;D
Początek weekendu, na dworze zimno więc czytelnicy bloga mogą spędzić chwilkę za monitorem i poczytać o historii mojej religii. :)

Początek islamu sięga początku świata. Wszyscy prorocy wysyłani przez Boga głosili to samo przesłanie – aby ludzie wierzyli w jednego Boga i przyjęli ich jako Jego Posłańców. Prorocy przekazywali wolę Boga. Tak było z Adamem, Noem, Abrahamem, Mojżeszem, Jezusem i innymi Prorokami (pokój z nimi wszystkimi). Jednak z czasem ich nauki były przez ludzi zapominane bądź zmieniane. Niektórzy powracali do czczenia fałszywych bożków oprócz Allaha. Podobnie było z Arabami zanim pojawił się wśród nich Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Wierzyli oni w Jedynego Boga (Allaha), ale jednocześnie twierdzili, że bożki, które czczą, są pośrednikami pomiędzy nimi a Bogiem. Mieli oni ponad 360 bożków. Także postrzegali aniołów jako córki Boga.

Arabowie wierzyli także w przesądy i wróżby. W ich życiu powszechne były pewne niemoralne zachowania. Źle także traktowali kobiety, zwłaszcza małe dziewczynki, których narodziny były dla nich wielkim wstydem.

Sytuację w Mekce oraz całej Arabii, a potem także poza nią, zmienił całkowicie dopiero Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który urodził się w 571 roku. Był on człowiekiem uczciwym i prawdomównym, tak że ludzie z jego plemienia nadali mu przydomek Al-Amin (Prawdomówny, Godny Zaufania)

W wieku lat 40 Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), przebywając w jaskini w górze Hira, otrzymał pierwsze objawienie od Boga. Przybył do niego anioł Gabriel i powiedział mu: „Iqra!”, co oznacza „czytaj, recytuj”. Muhammad odpowiedział: „Nie potrafię czytać”. Anioł powtórzył tę samą prośbę trzykrotnie, po czym przekazał mu pierwsze wersety boskiego Objawienia, które obecnie stanowią pierwsze pięć wersetów rozdziału Al-Alaq (Zakrzepła krew) z Koranu:

Koran, 96:1-5

{Iqra (czytaj, recytuj)! w imię twego Pana, który stworzył! Stworzył człowieka z grudki krwi zakrzepłej!
Iqra! Twój Pan jest najszlachetniejszy! Ten, który nauczył człowieka przez pióro; nauczył człowieka tego, czego on nie wiedział.}


Muhammad zaczął głosić Boskie przesłanie. Jednak ludzie, którzy zawsze nazywali go Prawdomównym i Godnym Zaufania, teraz zaczęli zarzucać mu kłamstwo, odrzucali go, prześladowali, a nawet próbowali go zabić.

W 622 roku sytuacja stała się tak nieznośna, że Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) razem ze swymi zwolennikami wyemigrowali do Medyny. To wydarzenie znane jest jako Hidżra (Wielka Emigracja) i zapoczątkowało nową erę – od tego momentu rozpoczęło się liczenie czasu według kalendarza muzułmańskiego.



Przesłanie Muhammada szybko się rozpowszechniało, a liczba jego zwolenników w Medynie szybko wzrastała. W ciągu kolejnych pięciu lat plemiona Arabów z Mekki stoczyły z muzułmanami z Medyny kilka bitew. W 628 roku podpisany został pakt w Hudajbija. Zadeklarowano rozejm na 10 lat. Pakt ten został zerwany w 629 roku przez niemuzułmanów z Mekki. Wówczas Muhammad wraz z 10 000 swych ludzi wyruszył na Mekkę i zdobył ją bez przelewu krwi. Nie ukarał też jej mieszkańców za wszystkie krzywdy, jakich od nich doznał. Jego łaskawość sprawiła, że wielu ludzi przyjęło wtedy islam.

Muhammad zmarł w Medynie w 632 roku w wieku lat 63. Mimo że zawsze powtarzał swym ludziom, iż jest tylko człowiekiem, którego zadaniem jest przekazywać wolę Boga, wielu z nich nie mogło uwierzyć, że zmarł i opuścił ich na zawsze. Wtedy Abu Bakr, jego oddany przyjaciel i Towarzysz, powiedział słynne słowa: „O ludzie, jeśli oddajecie cześć Muhammadowi, to on nie żyje. A jeśli oddajecie cześć Bogu, to Bóg jest wciąż żywy.”

Po śmierci Muhammada Abu Bakr został wybrany na pierwszego Kalifa (przywódcę muzułmanów). Funkcję tę sprawował przez 2 lata – aż do swej śmierci. Zdołał on zjednoczyć ponownie Arabów po tym, jak po śmierci Muhammada zaczął tworzyć się wśród nich rozłam i niektórzy zaczęli odchodzić od islamu, zwiedzeni słowami Wielkiego Oszusta – Musajlamy.

Abu Bakr zmarł w 632 roku, a jego następcą został Umar ibn al-Chattab. W czasie dziesięciu lat jego rządów, islam rozprzestrzenił się na wiele obszarów – Mezopotamię i część Persji, Egipt, Palestynę i Syrię.

Umar był oddany swym ludziom. Ustanowił wielkie państwo islamskie oparte na pokoju, sprawiedliwości i poszanowaniu ludzkiej godności. Zasady islamu, gwarantujące wszystkim równość, niezależnie od rasy, koloru, klasy społecznej czy wyznania, podbiły serca ludzi. W ciągu kilku lat wielu z nich przyjęło islam.

Po śmierci Umara w 644 roku, trzecim kalifem został Usman ibn Affan. W trakcie jego panowania państwo islamskie powiększyło się o większą część Egiptu, Persję, Cypr, oraz część Kaukazu. To właśnie z polecenia Usmana i za jego panowania Koran został po raz pierwszy wydany w formie księgi.

Tereny, o jakie powiększało się państwo islamskie za czasów:
I - Muhammada, II - Abu Bakra, III - Umara, IV - Usmana


W roku 656 Usman został zamordowany, a funkcję kalifa przejął po nim ostatni z czterech Prawowiernych Kalifów - Ali ibn Abu Talib, kuzyn i zarazem zięć Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), mąż jego córki – Fatimy. Ali był kalifem zaledwie przez 5 lat, później został zamordowany - w 661 roku. Po jego śmierci wśród muzułmanów nastąpił rozłam.

Od tej pory zmieniali się kalifowie z różnych dynastii, zmieniła miejsce także stolica kalifatu. Później potężne państwo islamskie podzieliło się na kilka mniejszych państewek, jednak ostatecznie wszystkie upadły. Dziś nie ma na świecie państwa, które byłoby kalifatem, którego system prawny opierałby się całkowicie na prawie muzułmańskim – szarjacie. Jednak islam nadal jest potężną religią, ma ponad miliard wyznawców na całym świecie i ich liczba nadal rośnie. Obecnie islam jest najszybciej rosnącą religią na świecie.

Mity na temat Islamu

Kolejny post dnia dzisiejszego, jak widać z nudów szaleję. Obalamy mity na temat Islamu.

1 - ISLAM TO RELIGIA DLA ARABÓW
BŁĄD! Islam to religia dla całej ludzkości. Muzułmaninem może być każdy, bez względu na pochodzenie. To dlatego właśnie Bóg wysłał Proroka Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) do całej ludzkości, tak jak powiedział w Koranie:

{Posłaliśmy cię (Muhammadzie) do wszystkich ludzi jako zwiastuna radosnej wieści i ostrzegającego.} [Koran 34:38]

Dziś Arabowie stanowią zaledwie około 1/5 muzułmanów, reszta to ludzie innych narodowości. Największe skupisko muzułmanów znajduje się zaś w Indonezji, która także nie jest państwem arabskim.

2 - MUZUŁMANIE CZCZĄ SWOJEGO BOŻKA ZWANEGO ALLAHEM
BŁĄD! Muzułmanie czczą Allaha, to prawda, jednak nie jest On żadnym bożkiem. Jest On jedynym prawdziwym Bogiem, Bogiem wszystkich ludzi, tym samym, w którego wierzą żydzi i chrześcijanie. To ten sam Bóg, który stworzył cały świat i wszechświat, w tym także nas – ludzi.

Słowo „Allah” znaczy po arabsku to samo, co po polsku „Bóg Jedyny”.


 3 - WYZNAWCY ISLAMU TO MAHOMETANIE
BŁĄD! Wyznawcy islamu to muzułmanie. Zarówno nazwa samej religii , jak i jej wyznawców została nadana przez samego Boga i znamy ją z Koranu.

{… wybrałem dla was islam jako religię…} [Koran 5:2]
oraz
{…On nazwał was muzułmanami…} [Koran 22:78]

Nazwa „mahometanie” jest błędna także dlatego, że wskazuje, jakoby muzułmanie oddawali cześć Muhammadowi (Mahometowi) – a to nie prawda. Muzułmanie szanują Proroka Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), ale czczą tylko Boga, są Mu całkowicie posłuszni.


 4 - AUTOREM KORANU JEST MUHAMMAD
BŁĄD! Koran został objawiony Muhammadowi od samego Boga, poprzez anioła Gabriela. Są to Słowa Boga, zaś Muhammad je jedynie recytował i przekazywał ludziom.

{Zaprawdę, to jest Koran szlachetny! (...) Jest to objawienie od Pana światów (Allaha)!} [Koran 56:77-80]
oraz
{Zaprawdę, My (Allah) zesłaliśmy tobie (Muhammadzie) Koran zesłaniem rzeczywistym!} [Koran 76:23]

Koran jest tak doskonały – zarówno pod względem językowym, jak i pod względem treści – że nie mógłby być stworzony przez nikogo poza Bogiem, o czym On sam mówi:

{Jeśliby się zebrali ludzie i dżiny, aby stworzyć coś podobnego do tego Koranu, to oni nie zdołaliby uczynić nic podobnego, nawet gdyby się wzajemnie wspomagali.} [Koran 17:88]


5 - ISLAM TO RELIGIA WYMYŚLONA PRZEZ MUHAMMADA
BŁĄD! Islam to ta sama religia, którą Bóg przekazywał nam poprzez Swoich Proroków od początku istnienia życia na Ziemi. Wszyscy oni głosili Przesłanie, by ludzie czcili tylko Boga i nikogo więcej, wierzyli w Jego Proroków, Księgi, w Życie Wieczne, itp. Islam jest kontynuacją tego Przesłania, potwierdza tę samą prawdę o Bogu. To dlatego islam ma wiele wspólnego z judaizmem i chrześcijaństwem. Jednak w odróżnieniu od nich, uznaje Muhammada za Proroka Bożego i Koran za Księgę Boga. Allah mówi w Koranie:

{Powiedzcie: My wierzymy w Boga i w to, co nam zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane Abrahamowi, Isma’ilowi i Izaakowi, Jakubowi i pokoleniom; I w to, co zostało dane Mojżeszowi i Jezusowi i w to, co zostało dane prorokom od ich Pana. My nie robimy żadnej różnicy między nimi i poddajemy się Jemu całkowicie.} [Koran 2:136]
oraz
{On (Allah) ustanowił dla was, jeśli chodzi o religię, to, co już polecił Noemu, i to, co objawiliśmy tobie i to, co poleciliśmy Abrahamowi, Mojżeszowi i Jezusowi: Przestrzegajcie należycie religii i nie rozdzielajcie się w niej!} [Koran 42:13]

Niestety, ludzie nie przestrzegali religii należycie, zmieniali słowa proroków. W końcu Bóg posłał ostatniego z Proroków – Muhammada, aby przypomniał ludziom pierwotne przesłanie oraz objaśnił wolę Boga do końca, czyniąc przez to religię kompletną, nie podlegającą zmianom. Wtedy też tej odwiecznej religii została nadana nazwa – islam.

{Dzisiaj udoskonaliłem dla was waszą religię i obdarzyłem was w pełni Moją dobrocią; wybrałem dla was islam jako religię.} [Koran 5:3]


6 - ISLAM NIE SZANUJE KOBIET, MUZUŁMANKI SĄ ŹLE TRAKTOWANE I NIE MAJĄ ŻADNYCH PRAW
BŁĄD! To właśnie islam był pierwszą religią, która nadała kobietom prawa – i to prawa niezbywalne, gdyż nadane przez samego Boga. Bóg nakazuje muzułmanom szanować i dobrze traktować kobiety, okazywać im miłosierdzie.

{A wierzący mężczyźni i wierzące kobiety są dla siebie nawzajem przyjaciółmi.} [Koran 9:71]

Na to samo kładł nacisk Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Mówił on:

„Bądźcie dobrzy dla kobiet.” [Buchari i Muslim]


7 - ZAKRYWANIE CIAŁA TO ZNAK PONIŻENIA KOBIET
BŁĄD! Strój muzułmanki zakrywający jej całe ciało (z wyjątkiem twarzy i dłoni), czyli hidżab, to nie znak poniżenia ani zniewolenia. Wręcz przeciwnie. Muzułmanki nosząc hidżab są rozpoznawalne jako kobiety szanowane.

{To jest najodpowiedniejszy sposób, aby były poznawane (jako wolne kobiety wierzące), a nie były obrażane.} [Koran 33:59]

(Więcej o hidżabie i jego znaczeniu - [KLIK!])

Hidżab nie musi być określonego koloru i fasonu. Różne kobiety wybierają różne kolory i style. I tak spotkamy muzułmankę w luźnych spodniach, tunice i szalu, bądź też długiej spódnicy i dłuższej bluzie + szal, jak i w sukni + chusta, jednoczęściowej abaji zasłaniającej ciało od czubka głowy aż po stopy (z wycięciem na twarz), a także taką w niqabie (zakrywającym całą twarz oprócz oczu), czy burce (zasłaniającej całe ciało, włącznie z twarzą - jedynie na wysokości oczu siateczka umożliwiająca kobietom widzenie). Niektóre z tych strojów są charakterystyczne dla danego kraju bądź są wymogiem w tymże kraju, lecz najczęściej sposób ubioru zależy całkowicie od kobiety. Wymóg islamu ogranicza się do obszaru ciała jaki ma być zasłonięty i paru warunków - na przykład, że strój ma nie być obcisły ani wykonany z prześwitującego materiału. Jednak rodzaj stroju zależy już od upodobań kobiety.

Muzułmanka, która rozumie znaczenie hidżabu nie czuje się przez niego ani zniewolona, ani dyskryminowana - wręcz przeciwnie, czuje się dumna, że może go nosić. Odbiera to jako pewnego rodzaju przywilej.


8 - MUZUŁMANIE MUSZĄ ZABIJAĆ NIEMUZUŁMANÓW, TOCZĄC Z NIMI "ŚWIĘTE WOJNY"
BŁĄD! Islam nakazuje muzułmanom szanować ludzi, ich majątki i życie, niezależnie od tego, czy są oni muzułmanami, czy nie. Zabicie niewinnego człowieka to jeden z najcięższych grzechów. Bóg mówi w Koranie:

{Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi.} [Koran 5:32]

W islamie nie ma także czegoś takiego jak „święta wojna”. Mianem takim osoby nie znające islamu określają dżihad w formie walki, która jest dozwolona tylko w przypadku, gdy ktoś zwalcza muzułmanów i ich religię i skierowana jest tylko przeciw napastnikom, nigdy nie wolno krzywdzić osób nie biorących udziału w walce, ani nawet niszczyć roślinności.

{Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę, Bóg nie miłuje najeźdźców!} [Koran 2:190]

Nie wolno też kontynuować walki, kiedy napastnik zawiesi broń.

{A jeśli oni skłonią się do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu!} [Koran 8:61]

Zatem jedyna dozwolona nam walka to ta w obronie koniecznej (siebie, swoich braci i sióstr w islamie i swojej religii). Nie w żadnym innym wypadku.

Szczęśliwego Nowego Roku!

Assalam Alaykum!

Zaczął się dzisiaj Nowy Rok 1434 miesiącej Muharram dla muzułmanów, wszystkiego dobrego życzę siostrom i braciom w Islamie!

Muharram (arabski: محرّم) – nazwa pierwszego miesiąca kalendarza muzułmańskiego. Jego nazwa wywodzi się od arabskiego słowa حرام (haram) oznaczającego "zakazany" lub "święty". Genezą tej nazwy jest zakaz prowadzenia wojen i walk plemiennych w tym okresie przez plemiona Beduinów zamieszkujących Półwysep Arabski przed islamem. W czasach dżahilijji w miesiącu tym odbywano pielgrzymki do miejsc kultu religijnego. W czasach współczesnych pierwsze dziesięć dni miesiąca muharram zgodnie z tradycją uważa się za szczęśliwe, czego odzwierciedleniem jest duża liczba zawieranych małżeństw w tym okresie.

Ważne daty:
10. dnia miesiąca muharram szyici obchodzą krwawe święto Aszura.
16. dnia muharramu obchodzi się rocznicę ustanowienia kibli.
17. dzień muharramu to Dzień Słonia, czyli rocznica zwycięstwa nad jemeńskimi wojskami w Mekce, w roku urodzin Mahometa (570 r. n.e.). Dowódca wojsk jemeńskich Abraha był etiopskim namiestnikiem, który podczas walki dosiadał słonia.